Wysłany: 2008-05-23, 15:39 Tygrys Oddział: Wojska Lądowe
Początki projektu
W Niemczech starano się tworzyć projekty ciężkich czołgów już od połowy lat dwudziestych, po I wojnie światowej. Czołg typu "Tygrys" przyjął swój pierwotny kształt w kwietniu 1942 roku, kiedy do konkursu stanęły dwa prototypy. Na terenie jednostki wojskowej w Kętrzynie przedstawiono modele dr Porsche i Henschla. Testy wykazały spore różnice w osiągach i manewrowości pojazdów (prędkość etc., prototyp Porsche posiadał innowacyjny napęd typu "silnik spalinowy-generator prądu-silnik elektryczny", trudny jednak w obsłudze i wymagający dużej ilości deficytowej miedzi). W maju powtórzono próby na poligonie w Berka. Okazało się że czołg Henschela wykazał swoją przewagę nad zbyt awaryjnym prototypem dr Porsche. Zwycięski projekt otrzymał oznaczenie SdKfz 181 Panzerkampfwagen VI "Tiger" Ausf. H1 (później, po wprowadzeniu czołgów Tiger II, zmieniono oznaczenie na Ausf. E).
Produkcja seryjna czołgów Tygrys odbywała się w zakładach Henschel (Werk III), w Kassel-Mittefield i Wegmann AG (montaż wież do kadłubów). W toku produkcji czołgów PzKpfw VI wprowadzono liczne zmiany i modyfikacje. Z tego względu można wyodrębnić czołgi wczesnych serii produkcyjnych, czołgi po modyfikacji oraz pojazdy późnych serii produkcyjnych.
Modyfikacje
PzKpfw VI Tiger, Sanok - Błonia, 1943
PzKpfw VI Tiger, Sanok - Błonia, 1943
Pierwsza grupa modyfikacji dotyczyła zmian w konstrukcji wieży. Pierwsze czołgi posiadały mały właz ewakuacyjny umieszczony z prawej strony wieży, wyposażony w otwór służący do prowadzenia ognia z broni ręcznej (pistoletu lub pistoletu maszynowego). Po modyfikacji powiększono właz i zlikwidowano otwór strzelniczy. Inna zmiana polegała na zamontowaniu do kadłuba czołgu kilku wyrzutników min przeciwpiechotnych typu S. Po wystrzeleniu na wysokość kilkudziesięciu centymetrów ponad kadłub, mina rozrywała się rażąc wokół stalowymi kulkami. W czołgach wczesnych serii produkcyjnych montowano na wieży dwa zestawy po trzy wyrzutnie pocisków dymnych świec dymnych NbK 39 kalibru 90 mm. Z tych wyrzutni mogły być też wystrzeliwane miny typu S.
W czołgach późniejszych serii produkcyjnych montowano Nahverteidigungswaffe - były to małe miny przeciwpiechotne wystrzeliwane z wnętrza czołgu. Czołgi używane w Afryce Północnej, w 501 sPzAbt (skórt od schwerer Panzer Abteilung - batalion czołgów ciężkich) miały inaczej montowane reflektory i zmodyfikowane przednie błotniki. Czołgi późnych serii produkcyjnych miały tylko jeden reflektor zamocowany pośrodku płyty czołowej pancerza. Inną modyfikacją było zamocowanie dodatkowego opancerzenia wokół celownika optycznego typu Carl Zeiss TZF 9b. W czołgach produkowanych w 1944 roku stosowano celownik TZF 9c wyposażony w pojedynczy obiektyw (dotychczas stosowany celownik TZF 9b miał podwójny obiektyw). Czołgi produkowane w 1942 roku i do połowy 1943 roku miały wieżyczkę obserwacyjną dowódcy typu basztowego, wyposażoną w szczeliny obserwacyjne. Późniejsze czołgi otrzymały nowy typ wieżyczki (stosowany m.in. w czołgach PzKpfw V Panther i Tiger II) wyposażony w peryskopy. Wieżyczka posiadała uchwyt do mocowania karabinu maszynowego MG 34 kalibru 7,92 mm, przystosowanego do strzelań przeciwlotniczych. Pierwsze 495 czołgów "Tygrys" było wyposażonych w urządzenia (tzw. kominy powietrzne) pozwalające na pokonywanie po dnie przeszkód wodnych o głębokości do 4 metrów. Kolejne czołgi nie posiadały tego typu urządzeń. Zdolne były jedynie do przekraczania w bród przeszkód wodnych o głębokości do 1,6 metra.
Panzerbefehlswagen
Czołg dowodzenia opracowany w 1943 roku na bazie podstawowej wersji Tygrysa. Posiadały zmniejszony (z 92 do 66 naboi) zapas amunicji armatniej. Wygospodarowane miejsce wykorzystano do zamontowania dodatkowego wyposażenia radiowego. Demontowano także zblokowany z działem karabin maszynowy MG 34. Panzerbefehlswagen (PzBefWg "Tiger" Ausf. E) posiadał dwie anteny prętowe mocowane na stropie wieży i kadłubie. Przebudowano w ten sposób 84 Tygrysy. Stosowano dwa typy wyposażenia radiowego. Czołgi SdKfz 267 były wyposażone w radiostacje krótkofalowe Fu 5 i Fu 8 o mocy 80 W i zasięgu 80 km (klucz) lub 15 km (fonia). Radiostacja Fu 8 była standardowym wyposażeniem jednostek wojsk lądowych na szczeblu dywizji i korpusu. Czołgi SdKfz 268 miały radiostacje krótkofalowe Fu 5 i Fu 7. Radiostacja Fu 5 służyła do nawiązania łączności w obrębie kompanii, zaś Fu 7 pozwalała na kontakt z batalionem. Ponadto czołgi SdKfz 267 i 268 były wyposażone w system łączności wewnętrznej Bordsprechnlange B.
Rozwój czołgu
Jedną z najważniejszych modyfikacji czołgów ciężkich typu Tygrys było zastosowanie w 800 ostatnich czołgach stalowych kół nośnych w miejsce kół z bandażem gumowym. W celu poprawienia niezawodności zdemontowano zewnętrzny rząd kół nośnych pozostawiając tylko dwa pełne rzędy kół. Koła wykonane całkowicie ze stali były bardziej wytrzymałe niż te, wyposażone w gumowe obrzeża.
Wozy używane w trudnych warunkach terenowych (Afryka, niektóre odcinki frontu wschodniego) miały filtry powietrza typu Feifel. Czołgi typu PzKpfw VI (SdKfz 181) Tiger Ausf E posiadały dwa rodzaje gąsienic. Gąsienice służące do transportu o szerokości 520 mm i gąsienice bojowe o szerokości 725 mm. Stosowanie dwóch typów gąsienic było spowodowane następującymi czynnikami: pierwszy to chęć zabezpieczenia gąsienic bojowych przed uszkodzeniami w czasie transportu, a drugi to konieczność ograniczenia szerokości czołgu z powodu przekroczenia skrajni kolejowej obowiązującej w Deutsche Reichsbahn. Normalnym widokiem były gąsienice bojowe ułożone przed czołgiem na platformie kolejowej.
Do napędu czołgu Tygrys stosowano dwa typy silników: w pierwszych 250 czołgach dwunastocylindrowe, rzędowe silniki gaźnikowe chłodzone cieczą typu Maybach HL 210 P3O o mocy 478 kW (650 KM) i pojemności skokowej 21353 cm³. W pozostałych czołgach używano silników Maybach HL 230P45 o mocy 515 kW (700 KM) i pojemności skokowej 23095 cm³. Silniki Maybach zbudowane były w układzie V, o kącie rozwarcia bloków cylindrów 60°. Czołgi poszczególnych serii różniły się także kształtem osłon tłumików umieszczonych na tylnej płycie kadłuba. Ostatnie czołgi seryjne miały też zmodyfikowany hamulec wylotowy armaty.
Czołgi budowane od połowy 1943 roku posiadały peryskop umieszczony na wierzchu wieży przed włazem stanowiska ładowniczego. Także część Tygrysów miała na wieży zaczepy do montowania zapasowych ogniw gąsienicy (5 ogniw po lewej stronie wieży i 3 ogniwa po prawej). W czołgach wczesnych serii produkcyjnych dodatkowe ogniwa montowano z przodu czołgu. Zmianie ulegał także sposób montowania peryskopu kierowcy. Liny holownicze mocowane były do lewego pancerza bocznego. Od połowy 1943 roku kadłub (boki, przód, tył, a niekiedy także spód) oraz wieżę pokrywał zimmerit - specjalna pasta mająca chronić pojazd przed minami magnetycznymi. W 1942 roku zakłady Rheinmetall-Borsig opracowały projekt nowej wieży dla czołgu PzKpfw VI, Wieża Ausf. H2 (wieża Ausf. H1 to standardowa wieża z armatą KwK 36 L/56) miała armatę 7,5 cm KwK 42 L/70 kalibru 75 mm. Zbudowano jedynie makietę i nie uruchomiono seryjnej produkcji Tygrysów z działami 75 mm. Projektowano także przezbrojenie czołgów Ausf. E w armatę 8.8 cm KwK 43 L/71 kalibru 88 mm.
Znakowanie
Czołgi Tygrys posiadały numery fabryczne od 250001 do 251350. Pierwsze trzy prototypy V1, V2 i V3 służyły jedynie do testów. Czołg 250017 (V1) został użyty do prób porównawczych z czołgiem VK4501 (P) (P oznacza projekt Porsche). Pozbawiony wieży 250018 (V2) użyto do prób elektrycznej skrzyni biegów typu ZF produkcji fabryki Zahnradfabrik w Friedrichshafen. V3 (250019) w 1943 roku wykonywał próby trakcyjne, m.in. pokonywanie przeszkód wodnych po dnie. Kadłuby 250003 i 250006 służyły w Kummersdorfie do prób wytrzymałości pancerza. Obecnie w Bovington Tank Museum znajduje się czołg 250122. Tygrysy produkowano do sierpnia 1944, kiedy zostały zastąpione przez Tygrysa II.
Dane techniczne
Model PzKpfw VI Tiger I Ausf. E PzKpfw VI B Königstiger
Masa całkowita (kg) 56 900 67 900
Długość (mm) 8450 10286
Szerokość (mm) 3705 3755
Wysokość (mm) 2930 3090
Silnik Maybach HL 210
650 KM i póżniej 700 KM
Maybach HL 230
700 KM
Prędkość (km/h) 45,4 41,5
Zasięg na drodze (km) 100 170
Zasięg w terenie (km) 60 120
Załoga 5 5
Uzbrojenie 8.8 cm KwK 36 L/56
2x MG 34 (7,92 mm)
8.8 cm KwK 43 L/71
2x MG 34 (7,92 mm)
TROCHE SIE NAPISAŁEM ALE OPŁACAŁO SIE !
Windmaker Redaktor Naczelny Michał "Windmaker" Banach
Bardzo dobre wypracowanie nawet wiem z jakiego żrodła no nazwijmy to korzystałeś ,tak przy okazji tego wypracowania to mam pytania ..ten czołg posiadał jakieś przeniesienie napędu poniewaz o silniku jest o reszczie nic - moze przeoczyłem .
Co do celowników TZF zreszta znakomitych to główną przyczyna zmiany modelu 9b na c bylo powiekszenie od 2,5 do 5 razy poniewaz b mial tylko 2,5 razy co mialo ułatwic celowanie na większe odległości rekompensujac pogorszenie wyczucia dystansu po przejsciu z widzenia stereoskopowego na pojedyńcze
[ Dodano: 2008-05-23, 16:24 ]
Ale powaznie .Tygrys był nizwykle wytrzymały przypadek por. Zabela z 1 kompani 503 batalionu pod Rostowem -227 trafien z rusznicy 14.5 mm , 14 pocisków kal 45,57 mm,11 z 76,2 mm i o wlasnych siłach przejechał 60 km do bazy remontowej
Tygrys był nizwykle wytrzymały przypadek por. Zabela z 1 kompani 503 batalionu pod Rostowem -227 trafien z rusznicy 14.5 mm , 14 pocisków kal 45,57 mm,11 z 76,2 mm i o wlasnych siłach przejechał 60 km do bazy remontowej
Ale to co napisałeś nic nie znaczy.
Te kalibry dla Tigra nic nie znaczyły.
Chociaż chciałbym wiedzieś z jakiej odległości strzelały te 76,2 mm. I czy to były ZIS-3 czy działa krótkolufowe pułkowe.
Drogi Widiowy7 takich dokladnych informacji nie posiadam czy to byly armaty Zis 3 czy pułkowe 76 -tki poniwaz czolg juz nie istnieje ani szkoła pancerna w Paerborn a informacje zaczerpnąłem z wojennego De Wehrmacht.
Tygrys był nizwykle wytrzymały przypadek por. Zabela z 1 kompani 503 batalionu pod Rostowem -227 trafien z rusznicy 14.5 mm , 14 pocisków kal 45,57 mm,11 z 76,2 mm i o wlasnych siłach przejechał 60 km do bazy remontowej
Ale to co napisałeś nic nie znaczy.
Te kalibry dla Tigra nic nie znaczyły.
Ja bym jeszcze nieco złośliwie dodał, że może chodzi o to że Tygrys przejechał 60 km o własnych siłach - może to jest to wyjątkowe osiągnięcie?
Ale bez żartów, kilkadziesiąt trafień pociskami ppanc. z dział robi jednak wrażenie...
Przypomnę krótko pancerz Tigera I: przód kadłuba 100 mm, burty 80 mm w części górnej i 60 mm w cz. dolnej (w tej strefie były jednak dodatkowo osłonięte przez koła i elementy zawieszenia, można więc chyba założyć zbliżoną odporność do tych monolitycznych 80 mm w cz. górnej), tył 80 mm, dno i góra 25 mm. Wieża z przodu 100-110 mm, z boków i tyłu 80mm z góry 25 mm.
Przebijalność rzeczonych środków bojowych była następująca (wszystko dla monolitycznego pancerza stalowego przy prostopadłym trafieniu):
14,5 mm rusznice ppanc. 40 mm ze 100 m = bez szans (chyba żeby się podkopać pod tego Tigra... )
45 mm armata wz. 1937 (czyli "krótka" L/46) 60 mm z 500 m zwykłym pociskiem ppanc. a ponoć można z niej było wystrzelic podkalibrowy od "długiej" 45-ki ale nie wiem z jakim skutkiem; w rosyjskiej wikipedii podano 88 mm z 500 m co jest raczej nieprawdą = generalnie jednak bez szans
45 mm armata wz.1942 ("długa" L/68) 66 mm z 500 m pociskiem ppanc. ale podkalibrowym 95 mm z 300 m. Gdyby z tej odległości trafić prostopadle w burtę lub tył to pewnie jednak dałoby radę (tyle że 300 m to jednak dość blisko i samemu można dostać w tzw. czerep).
57 mm armata ZiS-2 no i tu już naprawdę można porozmawiać. Najsłabszy ppanc. jaki do niej był przebijał 94 mm/500 m i 74 mm/1000 m = zaczynamy się zbliżać. Taki lepszy ppanc. z czepcem odpowiednio 103 i 91 mm = gdyby się udaŁo prostopadle trafić toby już było bum. A podkalibrowy 147/500 m i 101/1000 m = też chyba jednak bum i z boku to nawet niekoniecznie prostopadle.
76 mm armata ZiS-3 no a tu znowu słabiej, w końcu to armata polowa a nie ppanc. jak tamte. Pełnokalibrowy pocisk ppanc. dawał 75 mm z 500 m i 67 mm z 1000 m czyli raczej za mało; podkalibrowy 92 mm z 500 m czyli od biedy w burtę a kumulacyjny 60 mm = dno.
Jeszcze raz przypomnę że są to wartości dla prostopadłego trafienia o co w realnych warunkach bojowych byłoby raczej trudno, żeby się wróg tak ładnie ustawił...
Dokładnie Speedy , ale "cuda" też sie zdarzały przykłady Shermanów które niszczyły Tygrysu [ bylo ich kilka] trafiając w kołnierz łożyska oporowego i klinujac wieżę no a potem przy odrobinie szcześcia i mocnych nerwach .....nawet M24 zniszczyl Tygrysa w Ardenach ,zajechał go od tyłu i podobno z 100 m przylożyl mu z wiadomym skutkiem ale to były przypadki a nie reguła.
W sumie tygrys posiadał tą legendarną osiemdziesiątke ósemkę i doskonały pancerz.
Ale był robiony w pośpiechu, gdyż rosjanie zaoptrzyli się w liczebną armię czołgów i dzięki tej szybkości pojawiały się wady w układzie jezdnym i silniku Tygrysa.
_________________ Żyjemy zbyt krótko, a nasz świat jest zbyt mały, aby czynić go polem walki
Soul! napisałeś to w iście soulowym stylu i nie za bardzo "trybię" o co tu chodzi..a zwłaszcza ta szybkość liczebnej rosyjskiej armi jak się ma do układu jezdnego Tygrysa??
[ Dodano: 2008-06-29, 20:16 ]
Soul! napisałeś to w iście soulowym stylu i nie za bardzo "trybię" o co tu chodzi..a zwłaszcza ta szybkość liczebnej rosyjskiej armi jak się ma do układu jezdnego Tygrysa??
Może nie wyraźnie to zabrzmiało.
Chodziło mi o to, że tygrys był robiony w pośpiechu i dlatego miał liczne wady.
Był robiony szybko, dlatego że ruskie mieli więcej czołgów.
Zrozumiane ?
_________________ Żyjemy zbyt krótko, a nasz świat jest zbyt mały, aby czynić go polem walki
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
